Όταν μία ομάδα επιλέγει κάποιον παίκτη στο νούμερο 1 του ντραφτ συνήθως περιμένει από αυτόν να την ανεβάσει επίπεδο. Στο ΝΒΑ μάλιστα το παίρνουν αυτό… κυριολεκτικά, αφού όταν είναι διαθέσιμος ένας καλός ψηλός συνήθως επιλέγεται στο νούμερο 1 του ντραφτ. Οι καλοί ψηλοί εξάλλου σπανίζουν.

 

Όταν μάλιστα αυτός ο ψηλός αγωνίζεται στην θέση του σέντερ τότε σχεδόν έχει κλειδώσει την πρώτη επιλογή. Κάπως έτσι ο ταλαντούχος Anthony Davis θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι θα καταλήξει στο νούμερο 1 του ντραφτ. Και οι Hornets – οι οποίοι παραδοσιακά διαλέγουν καλά στο ντραφτ – ελπίζουν ότι θα ακολουθήσει μία πορεία αντίστοιχη με άλλους σπουδαίους ψηλούς του παρελθόντος και δεν θα αποδειχθεί... παλτό.

 

Παρακάτω παρατίθενται η λίστα με τους 20 τελευταίους σέντερ που επιλέχθηκαν στο νούμερο 1 του ντραφτ. Οι παίκτες είναι χωρισμένοι σε τέσσερις κατηγορίες. Στους Franchise Players, στους καλούς παίκτες, στους άτυχους και στα… παλτά. Στη Νέα Ορλεάνη σίγουρα ευελπιστούν ο Davis να μπει κάποια στιγμή στην πρώτη κατηγορία.

 

 

Franchise players ή αλλιώς… πιάσαμε το τζακ ποτ

 

Η κατηγορία που ονειρεύονται όλοι να βρεθούν. Παίκτες που επιλέχθηκαν στο νούμερο 1 και δικαίωσαν τις προσδοκίες, αφού στάθηκαν στο… ύψος τους! Παίκτες δηλαδή που εμφανίστηκαν στο ΝΒΑ και ανέβασαν επίπεδο την ομάδα τους. Όπως ακριβώς περιμένει κάποιος δηλαδή από το νούμερο 1 του ντραφτ.

 

Παίκτες όπως ο Bill Walton που επιλέχθηκε στο νούμερο 1 του ντραφτ το 1974 από τους Blazers και τους οδήγησε στο Πρωτάθλημα το 1977 αναδεικνυόμενος MVP των τελικών του ΝΒΑ. Κανένας δεν μπορεί να ξέρει που θα έφτανε αν δεν είχε ταλαιπωρηθεί από σοβαρούς τραυματισμούς.

 

Στον δρόμο που έθεσε πρώτος ο Walton το 1974 στάθηκαν παίκτες όπως Shaquille O’Neal (1992-Magic), ο οποίος κατάκτησε τέσσερα Πρωταθλήματα, ο Tim Duncan (1997-Spurs, σίγουρα θεωρείται πάουερ φόργουορντ, αλλά σέντερ έπαιζε στο κολέγιο) με τέσσερις τίτλους, o Hakeem Olajuwon (1984-Rockets) με δύο Πρωταθλήματα και ο David Robinson (1987-Spurs) επίσης με δύο Πρωταθλήματα.

 

Υπάρχουν ακόμα τρεις σέντερ οι οποίοι δεν πήραν τίτλο, ο ένας παίζει ακόμα, αλλά άλλαξαν την ιστορία της ομάδας τους. Ο λόγος για τους Bob Lanier (Pistons-1970), Patrick Ewing (1985-Knicks) και Dwight Howard (2004-Magic). Τρεις σέντερ επιπέδου All Star δηλαδή που δικαίωσαν – ή στην περίπτωση του Howard δικαιώνει ακόμα – τις προσδοκίες που ακολουθούν έναν σέντερ που επιλέγεται στο νούμερο 1 του ντραφτ.

 

 

Καλοί παίκτες, αλλά κάτι λείπει

 

Μία ιδιαίτερη κατηγορία. Σε αυτή τη κατηγορία μπαίνουν παίκτες που έπαιξαν καλό μπάσκετ ανά περιόδους, αλλά παρόλα αυτά πάντα ένιωθες ότι κάτι λείπει. Ότι μπορεί να είναι καλοί παίκτες αλλά δεν δικαίωσαν ποτέ το βάρος που ακολουθεί έναν παίκτη που άκουσε πρώτος το όνομά του την ημέρα του ντραφτ.

 

Παίκτες σαν τον Mychal Thompson δηλαδή, ο οποίος επιλέχθηκε στο νούμερο 1 του ντραφτ του 1978 από τους Blazers και είχε μέσους όρους καριέρας 13.7 πόντους και 7.4 ριμπάουντ. Δεν μπορεί κάποιος να πει ότι ήταν κακός παίκτης, αφού μεταξύ άλλων αποδείχτηκε πολύτιμος στους Lakers στα δύο Πρωταθλήματα που κατέκτησαν το 1987 και το 1988. Δεν τον λες όμως και σταρ.

 

Σε αυτή την κατηγορία πέφτει και ο Joe Barry Carroll, ο οποίος επιλέχθηκε στο νούμερο 1 του ντραφτ του 1978 από τους Warriors. Ο απόφοιτος του κολεγίου του Purdue είχε μέσους όρους καριέρας 17.7 πόντους και 7.7 ριμπάουντ. Οι αριθμοί όμως λένε τη μισή αλήθεια, αφού ποτέ δεν δικαιολόγησε τη φήμη του. Δεν ανέβασε επίπεδο τους Warriors, έπαιζε πάντα για τα στατιστικά του και συνήθως… βαριόταν. Έπαιξε συνολικά 19 αγώνες στα πλέι-οφ και έγινε μία φορά All Star, αλλά μέχρι εκεί.

 

Ο τρίτος της λίστας είναι και αυτός μία ιδιαίτερη περίπτωση. Ο λόγος για τον Andrew Bogut, ο οποίος επιλέχθηκε στο νούμερο 1 του ντραφτ το 2005 από τους Bucks. Ο Αυστραλός σέντερ έχει μέσους όρους καριέρας 12.7 πόντους, 9.3 ριμπάουντ και 1.6 κοψίματα. Το 2010 άξιζε να γίνει All Star, ενώ τραυματίστηκε στο τέλος εκείνης της σεζόν σοβαρά στον αγκώνα, όπως και φέτος στον αστράγαλο. Και πριν τους τραυματισμούς του όμως ο – πλέον παίκτης των Warriors – δεν θεωρείτο ακριβώς σταρ. Απλώς είχε αφήσει μία καλή γεύση. Από το νούμερο 1 του ντραφτ όμως περιμένεις περισσότερα από απλώς μία καλή γεύση.

 

 

Οι άτυχοι

 

Μία κατηγορία την οποία δεν θέλει να βρίσκεται κανείς. Το χειρότερο πράγμα που μπορεί να τύχει σε έναν αθλητή είναι να τραυματιστεί. Και οι πέντε παίκτες της λίστας που ακολουθούν βίωσαν ή βιώνουν για τα καλά αυτό το συναίσθημα της ατυχίας.

 

Πρώτος από όλους ο Ralph Sampson. Όντας επιλογή των Rockets το 1983, ο πανύψηλος Sampson (2.24 μέτρα) έμοιαζε έτοιμος να κατακτήσει τον κόσμο, αφού ήταν ένα θαύμα της φύσης. Και για τρεισήμισι σεζόν το έκανε έχοντας κοντά ή πάνω από 20 πόντους μέσο όρο από το 1983 έως το 1986, κάνοντας με τον Olajuwon τους “Δίδυμους Πύργους” στο Houston και φτάνοντας μέχρι τους τελικούς του ΝΒΑ το 1986. Έκτοτε όμως χτυπήθηκε από τραυματισμούς  μη παίζοντας ποτέ σε περισσότερα από 61 παιχνίδια. Πρόλαβε πάντως να γίνει 4 φορές All Star, κερδίζοντας το βραβείο του MVP του All Star Game το 1985.

 

Την σειρά στην ατυχία από τον Sampson πήρε ο Brad Daugherty, ο οποίος ήταν το νούμερο 1 στο καταραμένο ντραφτ του 1986. Ο απόφοιτος του κολεγίου του North Carolina αγωνίστηκε μόλις 8 σεζόν στο ΝΒΑ έχοντας 19 πόντους και 9.5 ριμπάουντ μέσο όρο, κερδίζοντας πέντε κλήσεις σε All Star Game. Τα προβλήματα τραυματισμών όμως τον ανάγκασαν να αποσυρθεί από την ενεργό δράση σε ηλικία 28 ετών.

 

Τρία χρόνια μετά τον Daugherty ήταν η σειρά του Pervis Ellison να έχει αρκετές φορές ραντεβού με την ατυχία. Ο “Never Nervous Pervis” επιλέχθηκε στο νούμερο 1 του ντραφτ του 1989, από τους Kings, αλλά στη ρούκι χρονιά του αγωνίστηκε μόλις σε 34 παιχνίδια λόγω τραυματισμού, με αποτέλεσμα να παραχωρηθεί με ανταλλαγή στους Bullets. Το 1992 θα κέρδιζε το βραβείο του “Πιο Βελτιωμένου παίκτη της χρονιάς” έχοντας 20 πόντους και 11.2 ριμπάουντ μέσο όρο. Έκτοτε όμως αλλεπάλληλοι τραυματισμοί και στα δύο γόνατα δεν τον άφησαν να γίνει ο παίκτης που ήθελαν όλοι, κλείνοντας την καριέρας του με 9.5 πόντους και 6.7 ριμπάουντ μέσο όρο.

 

Μόλις οχτώ σεζόν στο ΝΒΑ, όπως και ο Daugherty, αγωνίστηκε και ο Yao Ming, με την διαφορά ότι αποσύρθηκε από την ενεργό δράση σε ηλικία 30 ετών πέρυσι το καλοκαίρι. Ο Κινέζος γίγαντας (2.29 μέτρα) είχε μέσους όρους καριέρας 19 πόντους και 9.2 ριμπάουντ, ενώ χάρη και στο κοινό της χώρας του – στα πρώτα του βήματα τουλάχιστον – κέρδισε πρόσκληση σε 8 All Star Game, παίζοντας σε 6 από αυτά. Τα πόδια του όμως δεν θα άντεχαν στους ρυθμούς του ΝΒΑ, αναγκάζοντάς τον να αποσυρθεί.

 

Ο πέμπτος παίκτης της λίστας είναι ίσως ο πιο άτυχος όλων. Ο λόγος φυσικά για τον Greg Oden, επιλογή των Blazers στο νούμερο 1 του ντραφτ το 2007. Ο απόφοιτος του κολεγίου του Ohio State θεωρητικά βρίσκεται 5 χρόνια στο ΝΒΑ. Πρακτικά όμως έχει αγωνιστεί… σπαστά μία ολόκληρη σεζόν: 61 αγώνες την σεζόν 2008/98 και 21 αγώνες την σεζόν 2009/10. Βρίσκεται ήδη δύο χρόνια εκτός παρκέ και ίσως τρία με βάση τους γιατρούς, αφού δύσκολα θα αγωνιστεί και την επόμενη σεζόν. Οι μέσοι όροι καριέρας του (9.4 πόντοι, 7.3 ριμπάουντ) σίγουρα δεν ενθουσιάζουν, ωστόσο δεν αρκούν για να τον βάλουν στη λίστα που ακολουθεί, αφού οι τραυματισμοί είναι η καλύτερη δικαιολογία. Εν αντιθέσει με τους τύπους που ακολουθούν.

 

 

Ψωνίσαμε από σβέρκο…

 

Στις ΗΠΑ λένε ότι το ύψος δεν διδάσκεται, εν αντιθέσει με το μπάσκετ. Οι παίκτες που ακολουθούν πάντως διαψεύδουν πανηγυρικά αυτή την πρόταση. Ό, τι και να πει κάποιος θα μοιάζει λίγο για αυτούς τους παίκτες που όχι μόνο δεν δικαιολόγησαν την επιλογή τους στο νούμερο 1 του ντραφτ, αλλά ούτε καν την παρουσία τους στο ΝΒΑ. Και θεωρείται δεδομένο ότι αν δεν ήταν ψηλοί δύσκολα θα έπαιζαν μπάσκετ.

 

Πρώτος και… χειρότερος ο LaRue Martin, επιλογή των Blazers στο νούμερο 1 του ντραφτ το 1972. Στο Portland ενθουσιάστηκαν επειδή σε έναν αγώνα κολεγιακού Πρωταθλήματος  την σεζόν 1971/72 έβαλε στα καλάθια τον Bill Walton. Ξέχασαν όμως να δουν τι έκανε όλη την υπόλοιπη σεζόν. O Martin θεωρείται κατά πολλούς ως το χειρότερο νουμερο 1 του ντραφτ στην ιστορία του ΝΒΑ, έχοντας μέσους όρους καριέρας 5.3 πόντους και 4.6 ριμπάουντ στις μόλις 4 σεζόν που πέρασε στο ΝΒΑ! Τουλάχιστον οι Blazers διόρθωσαν το λάθος τους δύο χρόνια αργότερα με την επιλογή του Walton.

 

Πέντε χρόνια αργότερα, το 1977, οι Bucks επέλεξαν στο ντραφτ τον Kent Benson, ο οποίος κυριαρχούσε σε επίπεδο NCAA με το κολέγιο της Indiana. Έχοντας μέσους όρους καριέρας 9.1 πόντους και 5.7 ριμπάουντ μέσο όρο στη δεκαετή του καριέρα στο ΝΒΑ, ο Benson είναι γνωστός για δύο πράγματα: Το πρώτο είναι ότι ο Larry Bird τον μισούσε θανάσιμα επειδή τον βασάνιζε όταν ήταν freshman στο κολέγιο, με αποτέλεσμα να θέλει να διαλύει την ομάδα που αγωνιζόταν ο Benson! Το δεύτερο είναι ότι στη ρούκι χρονιά του κατάφερε μόλις στο δεύτερο λεπτό του αγώνα της πρώτης του συμμετοχής να εκνευρίσει τόσο πολύ τον Kareem Abdul-Jabbar που του έδωσε γροθιά στο σαγόνι, με αποτέλεσμα ο Θρύλος των Lakers να σπάσει το χέρι του!

 

Ένα άλλο επιφανές μέλος αυτής της λίστας είναι φυσικά ο Michael Olowokandi. Ο Νιγηριανός με το Αγγλικό διαβατήριο σέντερ είδε τους Clippers να τον επιλέγουν στο νούμερο ένα του ντραφτ του 1998 αντί παικτών όπως ο Paul Pierce, o Dirk Nowitzki και ο Vince Carter. Δεν έγινε όμως ποτέ τίποτα παραπάνω από έναν ρολίστα, έχοντας μέσους όρους καριέρας 8.3 πόντους και 6.8 ριμπάουντ.

 

Τελευταίο μέλος της λίστας της… ντροπής είναι ο Kwame Brown. O 30χρονος πλέον σέντερ είναι ίσως ότι πιο κοντινό έχει βρεθεί ποτέ στον… LaRue Martin όσον αφορά την χειρότερη επιλογή στην ιστορία του ντραφτ. Με μέσους όρους καριέρας 6.8 πόντους, 5.6 ριμπάουντ και 0.6 κοψίματα (!) ο Brown ήταν είναι και για όσο καιρό παίζει θα είναι απλώς ένας γυρολόγος ψηλός και… έξι χρήσιμα φάουλ.

 

Μόνο το μέλλον θα δείξει σε ποια από αυτές τις κατηγορίες θα μπει σε μελλοντικές ανασκοπήσεις ο Anthony Davis. Το σίγουρο είναι ότι έχει όλα τα προσόντα να μπει στην πρώτη κατηγορία. Μένει μόνο να το δικαιολογήσει και μέσα στο παρκέ.