Ένας παίκτης-Θρύλος. Ο Patrick Ewing ήταν ένας παίκτης που έδινε πάντα το 100% στο παρκέ. Ένας άνθρωπος που κλήθηκε να σηκώσει ολόκληρη τη Νέα Υόρκη στις πλάτες του από την ρούκι σεζόν του. Και το έκανε πολύ καλύτερα από ότι πιστεύουν πολλοί. Και ας έφταιγε πάντα αυτός για ότι κακό συνέβαινε στην ομάδα. Αυτή όμως είναι πάντα η μοίρα των σπουδαίων παικτών που δεν κατακτούν κάποιον τίτλο.

 

 

Τα παιδικά χρόνια

 

Ο Patrick Ewing γεννήθηκε στο Kingston της Τζαμάικα ακριβώς πριν 50 χρόνια, στις 5 Αυγούστου 1962. Ο πατέρας του, Carl Ewing, ήταν μηχανικός και η μητέρα του, Dorothy Ewing,  νοικοκυρά, ενώ είχε ακόμα άλλα έξι αδέλφια. Η οικογένεια Ewing δεν είχε αρκετά λεφτά, με τους Carl και Dorothy Ewing να πηγαίνουν στις ΗΠΑ όταν ο μικρός Patrick ήταν μόλις 7 ετών, αλλά χωρίς τα παιδιά τους. Χρειάστηκε να περάσουν τέσσερα χρόνια για να μπορέσει ο Patrick να πάει στις ΗΠΑ μαζί με τα αδέλφια του.

 

Έχοντας ύψος κοντά στο 1.85 μέτρα όταν ακόμα ήταν 12 ετών, ο Ewing, ο οποίος μέχρι τότε έπαιζε κρίκετ και ποδόσφαιρο, πείστηκε από κάποιους γείτονες να ασχοληθεί με το μπάσκετ. Αρχικά ήταν άτσαλος, ωστόσο μάθαινε γρήγορα. Την ίδια στιγμή όμως ήταν αναγκασμένος να παρακολουθεί και καλοκαιρινά μαθήματα προκειμένου να περάσει τις τάξεις στο σχολείο.

 

Τελικά – και αφού χρειάστηκε να πάει στο MIT-Wellesley Upward Bound Program, ένα ειδικό σχολείο για παιδιά που έχουν οικονομικά προβλήματα –μπόρεσε να περάσει τις τάξεις του Γυμνασίου. Το NCAA πλέον τον περίμενε με ανοιχτές αγκάλες, αφού ήδη όλοι είχαν μάθει για τον θηριώδη σέντερ που είχε οδηγήσει το άσημο σχολείο του Cambridge Ridge σε τρία Γυμνασιακά Πρωταθλήματα! Ο Ewing μπορούσε να πάει όπου θέλει. Επέλεξε όμως το Georgetown.

 

 

Γράφοντας ιστορία

 

Στο Georgetown ο Ewing θα γινόταν αμέσως ο ηγέτης της ομάδας, κερδίζοντας την θέση του βασικού σέντερ από την freshman χρονιά του, κάτι ασυνήθιστο για την εποχή, αφού εν έτη 1981 οι Πρωτοετείς συνήθως δεν ήταν καν στην δωδεκάδα των κολεγίων τους! Αυτός ο τύπος όμως ήταν διαφορετικός από τους άλλους.

 

Με τον Τζαμαϊκανό σέντερ να σκεπάζει τα καλάθια το Georgetown έφτασε μέχρι τον τελικό του NCAA το 1982. Σε μία εικόνα όμως από το μέλλον, ο Ewing είδε τον νεαρό ακόμα Michael Jordan να πετυχαίνει το νικητήριο καλάθι και να δίνει τη νίκη στο North Carolina. Η συνέχεια πάντως θα ήταν καλύτερη.

 

Τις επόμενες τρεις σεζόν το Georgetown πήγε άλλες δύο φορές στον τελικό του κολεγιακού Πρωταθλήματος, με τον Ewing να ανακηρύσσεται All American για τρεις σερί χρονιές. Το 1984 μάλιστα οι Hoyas κατέκτησαν τον τίτλο επικρατώντας του Houston του Hakeem Olajuwon στον τελικό με 84-75, με τον Ewing να ανακηρύσσεται MOP του Final-Four.

 

Παρά το γεγονός όμως ότι μπορούσε να μπει στο ντραφτ, ο Ewing προτίμησε να μείνει και για την τέταρτη σεζόν του στο κολέγιο. Το είχε υποσχεθεί εξάλλου στη μητέρα του, την οποία έχασε το 1983, ότι θα πάρει το πτυχίο του. Αφού οδήγησε λοιπόν το Georgetown σε άλλον ένα τελικό – όπου ηττήθηκε με 66-64 από το Villanova – και αναδείχτηκε καλύτερος παίκτης του Κολεγιακού Πρωταθλήματος, ήταν πλέον έτοιμος για το ΝΒΑ. Μία καινούρια πόρτα άνοιγε μπροστά του.

 

 

Ο σωτήρας των Knicks

 

Σε μία από τις πιο… ύποπτες κληρώσεις στην ιστορία του ντραφτ, το νούμερο 1 έπεσε στα χέρια των Knicks, που την σεζόν 1984/85 είχαν το τρίτο χειρότερο ρεκόρ στο ΝΒΑ. Χωρίς καν να διστάσουν οι Knicks επέλεξαν φυσικά τον Patrick Ewing, έναν παίκτη που σύμφωνα με τους τότε ειδικούς “ήταν ίδιος ο Bill Russell αγωνιστικά, αλλά καλύτερος στο επιθετικό κομμάτι του παιχνιδιού”.

 

Η ρούκι σεζόν του Ewing κάθε άλλο παρά εύκολη ήταν. Με τον σταρ της ομάδας, Bernard King, να χάνει όλη την χρονιά λόγω τραυματισμού και τον Bill Cartwright να αγωνίζεται μόλις σε δύο αγώνες όλο το βάρος έπεσε στον νεαρό σέντερ. Η ατυχία όμως χτύπησε και τον Ewing, ο οποίος λόγω διάφορων μικροτραυματισμών αγωνίστηκε μόλις σε 50 αγώνες, έχοντας 20 πόντους και 9 ριμπάουντ μέσο όρο. Οι επιδόσεις του αυτές έφταναν για να ανακηρυχτεί “Ρούκι της χρονιάς”, ωστόσο οι Knicks θα έμεναν πάλι εκτός πλέι-οφ.

 

Τα πράγματα δεν άλλαξαν πολύ ούτε στην δεύτερη σεζόν του. Ο King αγωνίστηκε μόλις σε 6 παιχνίδια, ενώ διάφοροι τραυματισμοί είχαν ως αποτέλεσμα να αγωνιστεί μόλις σε 63 αγώνες ο Ewing, ο οποίος πάντως είχε 21.5 πόντους και 8.8 ριμπάουντ μέσο όρο. Τα πράγματα ωστόσο σύντομα θα άλλαζαν.

 

 

Ένας All-Star σέντερ

 

Την σεζόν 1987/88 ήρθε ο Mark Jackson στη Νέα Υόρκη και όλα άρχισαν να μπαίνουν σε μία σειρά. Έχοντας πλέον έναν καλό πλέι-μέικερ στο πλευρό του και όντας – επιτέλους – υγιής, ο Ewing μπόρεσε να παίξει το μπάσκετ που ήξερε, έχοντας 20.2 πόντους, 8.2 ριμπάουντ και 3 κοψίματα μέσο όρο, επιδόσεις που του χάρισαν την δεύτερη κλήση του σε All Star Game (λόγω τραυματισμού δεν είχε αγωνιστεί το 1986), αλλά και μία θέση στην δεύτερη καλύτερη πεντάδα του ΝΒΑ και την δεύτερη καλύτερη αμυντική πεντάδα του ΝΒΑ.

 

Με ηγέτη των Ewing οι Knicks μπήκαν στα πλέι-οφ, όπου και αποκλείστηκαν σχετικά εύκολα με 3-1 από τους Celtics. Είχαν ήδη κάνει ένα βήμα μπροστά όμως. Το καλοκαίρι μάλιστα έφτασε στην ομάδα και ο Charles Oakley από τους Bulls, ένας παίκτης που αναμενόταν να αποτελέσει το alter ego του Ewing κάτω από τα καλάθια για πολλά χρόνια.

 

Τις επόμενες δύο σεζόν ο Ewing συνέχισε να είναι σταθερά καλός, εκτοξεύοντας μάλιστα τους αριθμούς του στους 28.6 πόντους και τα 10.9 ριμπάουντ την σεζόν 1989/90, κερδίζοντας μία θέση στην καλύτερη πεντάδα του ΝΒΑ. Το ταβάνι των Knicks όμως έμοιαζε να είναι πάντα ο δεύτερος γύρος των πλέι-οφ. Και από την σεζόν 1990/91 και έπειτα τα πράγματα θα γινόντουσαν ακόμα πιο δύσκολα.

 

 

Πελάτες των Bulls

 

Στη Νέα Υόρκη έψαχναν τους παίκτες που θα έβαζαν στο πλευρό του Patrick Ewing, ο οποίος έβλεπε τα καλύτερα μπασκετικά του χρόνια να περνάνε. Οι Knicks έφεραν στο πλευρό του παίκτες όπως ο Kiki Vandeweghe, o Maurice Cheeks και ο John Starks. Υπήρχε ένα πρόβλημα όμως. Στην Ανατολική περιφέρεια αγωνιζόντουσαν και οι Bulls του Michael Jordan. Τα δύσκολα είχαν μόλις αρχίσει.

 

Τρεις σερί σεζόν, από το 1991 έως και το 1993, οι Bulls έβρισκαν πάντα τον τρόπο να αποκλείσουν τους Knicks. Στον πρώτο γύρο το 1991 (με 3-0), στον δεύτερο γύρο το 1992 (με 4-3, που σημαδεύτηκε από τη νίκη των Knicks στον έκτο αγώνα με τον Ewing να κουτσαίνει και να σημειώνει 27 πόντους) και στους τελικούς της Ανατολικής περιφέρειας το 1993 (με 4-2).

 

Παρά το γεγονός ότι ο Ewing τα έδινα όλα στο παρκέ ήταν και αυτός που άκουγε τα περισσότερα επειδή δεν μπορούσε να περάσει το εμπόδιο του Jordan. Και ας μην αγωνιζόντουσαν στην ίδια θέση. Και ας είχε 25.5 πόντους και 10.8 ριμπάουντ μέσο όρο στα πλέι-οφ του 1993. Σύντομα πάντως οι Knicks θα είχαν και αυτοί την ευκαιρία τους.

 

 

Κόντρα στον Dream και το χαμένο λέι-απ

 

Πριν την έναρξη της σεζόν 1993/94 ο Michael Jordan ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την ενεργό δράση. Αμέσως ο Ewing βγήκε και δήλωσε ότι αυτή θα ήταν η χρονιά των Knicks. Και θα έκανε ότι μπορούσε για να το επιβεβαιώσει οδηγώντας τους Νεοϋορκέζους στο δεύτερο καλύτερο ρεκόρ της Ανατολής με 57-25.

 

Στα πλέι-οφ ο Ewing θα έπαιζε σαν δαιμονισμένος, έχοντας 21.9 πόντους και 11.7 ριμπάουντ μέσο όρο. Το καλύτερο όμως το φύλαγε για την σειρά με τους Pacers στους τελικούς της Ανατολής. Στον έβδομο αγώνα, με τους Knicks να παλεύουν για την πρώτη τους πρόκριση σε τελικούς του ΝΒΑ έπειτα από 21 χρόνια, ο Ewing είχε 24 πόντους, 22 ριμπάουντ, 7 ασίστ και 5 κοψίματα. Και σφράγισε τη νίκη-πρόκριση των Knicks πετυχαίνοντας το νικητήριο καλάθι με φόλοου κάρφωμα κάνοντας το σκορ 91-90. Οι Knicks ήταν στους τελικούς!

 

Στο μπασκετικό Έβερεστ, τον Ewing τον περίμενε η μεγαλύτερη πρόκληση της καριέρας του, αφού απέναντί του ήταν ο Hakeem Olajuwon. Ο Τζαμαϊκανός πάλεψε σκληρά όπως πάντα, ωστόσο στο τέλος ο Olajuwon απλώς ήταν καλύτερος, οδηγώντας το Houston στο Πρωτάθλημα με 4-3 νίκες, έπειτα από επικές μάχες με τον Ewing.

 

Μετά το τέλος της σεζόν όλοι τα έβαλαν πάλι με τον Ewing. Ο απόφοιτος του κολεγίου του Georgetown απλώς άντεξε όσα άκουσε και ετοιμάστηκε για την επόμενη σεζόν. Μία σεζόν όπου έμοιαζε έτοιμος να αποδείξει πολλά σε πολλούς.

 

Έναν χρόνο αργότερα οι Knicks στόχευαν πάλι στον τίτλο. Αυτή τη φορά όμως είχαν μπροστά τους το εμπόδιο των Pacers. Και η μοίρα τα έφερε έτσι ώστε ο Ewing να γίνει αυτή τη φορά ο μοιραίος παίκτης της ομάδας του. Έχοντας οδηγήσει τους Knicks μέχρι τον δεύτερο γύρο των πλεί-οφ, ο θηριώδης σέντερ γύρισε σχεδόν μόνος του τη σειρά με τους Pacers από το 3-1 σε 3-3. Στον έβδομο αγώνα όμως έχασε το σουτ που θα έστελνε το παιχνίδι στην παράταση, με τους Νεοϋορκέζους να αποκλείονται με 4-3.

 

Και πάλι όλοι τα έβαλαν μαζί του. Κανένας όμως δεν στάθηκε στο γεγονός ότι έπαιζε τραυματίας σε όλη τη σειρά, έχοντας σοβαρό πρόβλημα στο αριστερό πόδι. Την ίδια στιγμή ο Michael Jordan είχε επιστρέψει στην δράση, ενώ ανέτειλε και το άστρο μίας άλλης ομάδας: Των Miami Heat.

 

 

Οι μάχες με τους Heat

 

Από την σεζόν 1995/96 και έπειτα θα άρχιζε σταδιακά η πτώση των αριθμών του Ewing, που πλέον είχε πατήσει τα 33 του χρόνια. Με τον Jordan να έχει επιστρέψει στην δράση και τους Bulls να κυριαρχούν, ο Ewing έκανε ότι μπορούσε για να κρατήσει τους Knicks στο προσκήνιο, ωστόσο το 1996 ήταν η χρονιά των Bulls, που τους απέκλεισαν εύκολα στον δεύτερο γύρο με 4-1.

 

Για τρία σερί χρόνια όμως οι Knicks έμεναν στην επικαιρότητα κυρίως χάρη στις μάχες τους με τους Heat του πρώην προπονητή τους, Pat Riley. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.

 

Την σεζόν 1996/97 ο Ewing θα έδειχνε ότι αντέχουν τα πόδια του ακόμα, καταφέρνοντας να κερδίσει μία θέση στην δεύτερη καλύτερη πεντάδα του ΝΒΑ και την τελευταία του κλήση σε All Star Game, χάρη στους 22.4 πόντους και τα 10.7 ριμπάουντ που είχε. Οι Knicks όμως θα αποκλείονταν στα πλέι-οφ με 4-3 από τους Heat στον δεύτερο γύρο των πλέι-οφ, σε μία σειρά που στιγματίστηκε από τις τιμωρίες για τους παίκτες και των δύο ομάδων.

 

Έναν χρόνο αργότερα οι Knicks θα περνούσαν το εμπόδιο των Heat σε μία εξίσου επεισοδιακή σειρά πριν αποκλειστούν από τους Pacers στον δεύτερο γύρο. Η επόμενη σεζόν όμως αναμενόταν να είναι η καλύτερη της ομάδας έπειτα από χρόνια. Και σε μία ειρωνεία της τύχης, όλοι θα εκτιμούσαν επιτέλους την αξία του Ewing.

 

 

Ο τραυματισμός, η περιθωριοποίηση και η ανταλλαγή

 

Την χρονιά του lockout (1998/99) οι Knicks θα τίναζαν τη μπάνκα στον αέρα! Πλέον ο Ewing είχε περάσει σε δεύτερο ρόλο, αφού στην ομάδα υπήρχαν οι ταλαντούχοι Allan Houston και Latrell Sprewell. Κι ενώ όλοι είχαν τη Νέα Υόρκη μέσα στα φαβορί, η ύποπτη χημεία της ομάδας είχε ως αποτέλεσμα οι Knicks να μπουν στα πλέι-οφ από την όγδοη θέση, με τον Ewing να είναι ο πρώτος σκόρερ των Νεοϋορκέζων με 17.3 πόντους μέσο όρο.

 

Τα πλέι-οφ ωστόσο ήταν μία άλλη ιστορία. Ο Ewing άφησε στους Sprewell-Houston το σκοράρισμα και έκανε άλλες δουλειές στο γήπεδο. Και η συνταγή πέτυχε, με τους Knicks να φτάνουν μέχρι τους τελικούς του ΝΒΑ, αποκλείοντας διαδοχικά τους Heat, τους Hawks και τους Pacers με μειονέκτημα έδρας! Στους τελικούς του ΝΒΑ όμως κόντρα στους Spurs των David Robison και Tim Duncan θα έπρεπε να αγωνιστούν χωρίς τον Patrick Ewing, ο οποίος τραυματίστηκε σοβαρά στην σειρά με την Indiana.

 

Ο φυσικός ηγέτης των Knicks έβλεπε αβοήθητος από τον πάγκο τους Robinson/Duncan να κάνουν πάρτι κάτω από τα καλάθια λόγω της απουσίας του, με τους Νεοϋορκέζους να συνειδητοποιούν ίσως για πρώτη φορά την αξία του.

 

Ο Ewing θα αγωνιζόταν για άλλη μία σεζόν στους Knicks, έχοντας 15 πόντους και 9.7 ριμπάουντ μέσο όρο την σεζόν 1999/2000. Τον Σεπτέμβριο του 2000 οι Knicks θα έβαζαν τέλος σε ένα τεράστιο κεφάλαιο της ιστορίας τους, στέλνοντας μέσω τετραπλής ανταλλαγής τον Τζαμαϊκανό σέντερ στους Seattle Supersonics.

 

 

Τα μπασκετικά… γεράματα

 

Όντας πλέον 38 ετών, ο σέντερ με το γλυκό σουτ αγωνίστηκε 79 αγώνες (όλους ως βασικός) στους Supersonics, έχοντας 9.6 πόντους και 7.4 ριμπάουντ μέσο όρο. Το καλοκαίρι του 2001 υπέγραψε σαν free agent στους Magic, κλείνοντας την καριέρα του στο Orlando, έχοντας την σεζόν 2001/02 6 πόντους και 4 ριμπάουντ μέσο όρο.

 

Τον Σεπτέμβριο του 2002 ανακοίνωσε την αποχώρησή του από τα παρκέ του ΝΒΑ σε ηλικία 40 ετών, με τους Knicks να αποσύρουν την φανέλα του έναν χρόνο αργότερα. Έκλεισε έτσι μία καριέρα όπου το βιογραφικό του κοσμούν δύο Ολυμπιακά μετάλλια (1984, 1992), ένα Πρωτάθλημα του NCAA (1984), 11 κλήσεις σε All Star Game, 24.815 πόντοι (21 μέσο όρο) και 11.607 ριμπάουντ (9.8 μέσο όρο). Το 1996 συμπεριλήφθηκε στη λίστα με τους 50 καλύτερους παίκτες όλων των εποχών, ενώ από το 2008 είναι μέλος του Hall Of Fame.

 

Ο Patrick Ewing δεν πήρε τελικά ένα Πρωτάθλημα. Δεν πήγε τους Knicks στην “Γη της επαγγελίας” όπως ήθελαν όλοι. Κανένας όμως δεν μπορεί να πει ότι δεν έδωσε όλο του τον εαυτό για να τα καταφέρει. Χρόνια πολλά Patrick…